Welkom!
Deze weblog verslaat mijn reis, die begon op 31 mei 2004, naar de Noordkaap. De reis heeft 4 weken geduurd en in totaal zijn er bijna 9000 km’s weggereden.
Begin onderaan met lezen (zie archief) en worstel U een weg naar boven.
Veel plezier,
Richard Padding

Gisterenavond heerlijk op een terras in de warme late zon genoten van een ouderwetse Wienerschnitzel mit Salatmix, Bratkartoffeln en een pot bier. Daar was helemaal niets mis mee.
En dan sta je ‘s morgens op: regen en harde wind. Robert had al gewaarschuwd, dat er een depressie voor de Engelse kust lag en dat die woensdag het noorden van Duitsland zou bereiken. De wind zou wel eens kunnen aanwakkeren tot stormkracht. We zullen het wel zien.

Vanmorgen in het hotel een blunder gemaakt:
Gisteren werd me door de hotelleiding duidelijk gemaakt, waar de ontbijtkamer zou zijn, maar ik was dat vandaag al weer vergeten en liep de eerste de beste kamer in, waarvan ik dacht dat dat de ontbijtruimte zou zijn. Echter het was, een niet afgesloten, slaapkamer van een hotelgast. Ik hoorde de vrouw des kamers een licht gilletje slaken…Oeps, sorry!

Het ontbijt was niet zo uitgebreid als ik de laatste tijden gewend was, echter de maag was weer gevuld en ik kan er weer een paar uur tegen.
En dan nu de regen en wind trotseren en naar buiten.

Nou, daar is dus ook helemaal niets aan. Ik ben maar gaan tanken 2 dorpen verder op en gaan eten. Erwtensoep is wel toepasselijk bij dit weer.

In de loop van de middag begint het eindelijk op te klaren en is het tijd om het strand te gaan bezoeken.

Het strand op Sylt; Let op de donkere strook in het middel -> Teer

Opvallend is, dat elke winkel en etablissement, bij de voordeur een schoenen-reinigingset heeft staan om je schoeisel van teer te ontdoen. Zou het het hele jaar door zo’n “tering” bende op het strand zijn? Er was in ieder geval geen sterveling te zien op het strand, dus maar weer naar mijn kamer gegaan om de web-log bij te werken en de laatste biertjes “koud” te maken.
Morgen gaan we weer over op de orde van de dag.

Deze paragraaf is dan het einde van mijn reisverslag naar de Noordkaap.

Samenvatting:

Ik heb met enorm veel plezier deze web-log dagelijks bijgehouden. Ook ben ik blij, dat zoveel mensen hun commentaar en opmerking hebben willen plaatsen en met mij meegeleefd hebben. Iedereen daarvoor mijn dank!

De hele reis heb ik gezien als een “Tribute to Sjaan”, die 30 jaar lang mijn trouwste metgezellin is geweest. Met haar heb ik de mooiste tijd van mijn leven meegemaakt; ze heeft ons twee fantastische dochters geschonken en ik ben blij, dat ze haar eerste kleinkind nog heeft mogen meemaken.
Deze trip is het laatste van onze plannen geweest, die we samen zouden verwezenlijken en ik ben er trots op dat ik dit heb mogen volbrengen.
Zonder de support van Chantalle en Mischa, Claudia en Rick zou dit hele avontuur een stuk moeilijker zijn geweest.

In mij is nu een inwendige rust weergekeerd en zie ik de rest van mijn verdere leven zonnig tegemoet.

Richard Padding

Na verschillende verkwikkende slaapjes overdag, ‘s avonds op weg gegaan naar het Hotel van Wim. Op de kaart leek het zo eenvoudig, maar mooi dat ik in Arhus de verkeerde kant op ging. Een behulpzame psygoloog, die zo vriendelijk was om bij mij in de auto te stappen, bracht me weer op het goede pad, en was hij op een makkelijke manier thuis gekomen.
Het was fantastisch om Wim na al die jaren eigenlijk onveranderd weer terug te zien.
Dat het hem goed gaat, was aan alles aan hem wel te merken.
Maar het leven van een consultant zou ik nu niet meer ambixebren; daarvoor ben ik er nu te lang uit.

Natuurlijk wilde hij alles weten, wat er de afgelopen jaren allemaal met mij gebeurd was en het verbaasde mijzelf, dat ik daar toch makkelijk over heb kunnen praten met hem.
Al met al was het een fijne avond, met lekker eten en goed ge-ouwe-hoer.
Wim, nogmaals bedankt!!

De terugweg naar mijn hotel liep ook niet geheel vlekkeloos, want braaf als ik ben, onthoud ik de wegnummer (in dit geval de 15) maar in het donker en stromende regen bleef ik trouw de 15 volgen, alleen naar het Noorden i.p.v. het Westen. Na wat heen en weer gevraag uiteindelijk tegen 23.00 uur weer in mijn kamer aangekomen.

De volgende dag ben ik, via Billund (dat een groot Legodorp is geworden sinds dat ik daar 30 jaar geleden een vriendinnetje bezocht), op weg gegaan naar Sylt.
Het leuke daarvan is, dat je er alleen kan komen met je auto op de trein. Je moet wel in je auto blijven zitten, maar het is toch wel een leuke ervaring.

En wat blijkt op Sylt? Zonovergoten met een temperatuur van ruim 20 graden en geen wolkje aan de lucht.

Ik heb een hotel in een dorpje voor 2 dagen geboekt en ga er morgen eens lekker van genieten. En die prijzen…… gewoon weer 1.60 euro voor een biertje. Zoals het hoort!!!!!
Donderdag moet ik het eiland weer verlaten, want mijn retour is t/m die dag geldig. Vanaf vrijdag gelden de weekendtarieven en die zijn 2x zo hoog.
Tot morgen maar weer!

Vannacht dus met de boot over van Zuid-Noorwegen naar Noord-Denemarken.

De nachtboot van Noorwegen naar Denemarken

Het wachten van 10 uur was toch wonderwel snel voorbij. Na het inschepen werden we aangeraden zo snel mogelijk naar onze cabine te gaan; waarom, werd er niet bijgezegd. Omdat mijn auto als een van de eerste aan boord ging, was ik ook als eerste bij mijn cabin met ligstoelen. Ik zocht de beste plek uit, voor het raam en zo, dat andere mensen niet steeds mij moesten passeren en ik dus rustig mijn tukje kon doen.
En ik maar wachten; na een half uur alleen in die cabine te hebben gezeten, liep ik de gang op en zag daar iemand staan die de ligstoelen aan het verdelen was. Hij was er duidelijk nog niet, toen ik er kwam. Maar goed, ik kon mijn stoel behouden.
Maar ach, wat valt dat tegen. Van de 6 uur dat de overtocht duurde, heb ik er welgeteld 1 van geslapen.
Mijn buurman en zijn vrouw hadden het er ook moeilijk mee. Eerst zaten ze netjes naast elkaar te slapen (?), maar even later lag hij in het raamkozijn, vervolgens op de grond, waarna hij toch weer de stoel probeerde en zijn vrouw maar de grond toeeigende. Toen ik na een uurtje slapen wakker werd, lag zij nog voor mijn voeten en hij naast mijn stoel op de grond te pitten.
Maar wat een luguber gezicht als je zo ‘s ochtends vroeg door de gangen loopt, nou ja, loopt, je moet over de lichamen heen stappen; bezaaid ligt het er met slapende mensen, die niet weten, dat ze in hun slaap wel eens omdraaien en wel heel vreemd in de gangpaden kwamen te liggen. Het leek wel of er een giftig gas was gesproeid…(?).
Eenmaal in Denemarken, meteen Wim van Tongeren ge-sms-t, dat ik naar Arhus reed en voor de avond een afspraak gemaakt voor een diner in zijn hotel. Zelf ben ik neergestreken in Aarslev, een gehucht net buiten Arhus. Ik was er om 9 uur ‘s ochtends en meteen gaan slapen.
En morgen dan eindelijk naar Sylt. De verwachtingen zijn hoog, dus het kan erg tegenvallen.
We zullen zien!

In Biri was werkelijk helemaal niets te doe. Nu had ik dit ook niet verwacht, want op de meeste kaarten komt het gehucht niet eens voor. Maar zoals in heel Noorwegen: zuipen doen we in het weekend en dat was te merken. Om 3 uur ‘s nachts begonnen een stel op- en aangeschoten jongelui te demonstreren hoe je met een woofer en booster op 10, pirouettes kon draaien met je oude Volvo in de stromende regen op de lege parkeerplaats achter het hotel, onder mijn slaapkamer raam. Ik heb echt een half uur liggen wachten op een klap en gejank, maar helaas……
Slecht geslapen dus, mede door de wanprestatie van de fine fleur van het Nederlandsche voetbal.
Op weg naar Kristiansand had ik gedacht om wel even door Oslo te toeren, want volgens de kaart liep de E6 dwars door de stad, maar helaas, hij liep onder de stad door. Oslo kent een wir war van snelwegen op 45 meter onder de stad met kruispunten, af- en aanvoerwegen, dat ik nog nooit had meegemaakt. Maar om naar het centrum te komen moest er een keuze gemaakt worden tussen de afslagen “Sentrum-A t/m Z”, en dat durfde ik nu net niet aan. Toen ik weer als een Momferd-de-mol boven de grond kwam, zat ik alweer buiten Oslo.
En overal voor betalen; de randwegen, de stad in, tunnels in. Het kostte me klauwen vol geld.
In Kristiansand aangekomen, om 15.15 uur, was de boot naar Denemarken net om 15.00 uur vertrokken. De boot van 21.45 was uit de vaart genomen en de volgende boot gaat weer om 01.15 uur. Moet ik toch maar mooi even 10 uur mijzelf zoet weten te houden (ondermeer door dit verhaal te maken en te downloaden).
In plaats van een cougette hadden ze nog wel een ligstoel voor me aan boord.
Ik zal wel om 06.30 uur morgen gebroken aankomen in Denemarken.
Vandaag geen foto, want door het slechte weer hier ben ik de auto niet uitgeweest.
Tot morgen!

Na het avondje voetbalkijken, ben ik vroeg gaan slapen, maar werd door een stelletje luidruchtige naburige campinggasten om 2.15 uur uit mijn slaap gewekt.
Om te kijken of ik daar ook iets van zag, deed ik de gordijnen open en zag, dat het aan de horizon nog steeds niet donker was.
Realiserende, dat ik daar nog geen opname van gemaakt had, pakte ik mijn camera en maakte enkele opnamen met mijn slaperige kop. Ik zat duidelijk op de grens van wel of niet donker in de nacht en had eigenlijk wat dagen eerder die opnames moeten maken, maar het geeft toch wel een beeld hoe het er ‘s nachts uitziet. Andere opnames waar de lucht niet opstond werden wonderwel donkerblauw.

Midzomernacht 19 juni 2004 02:15 uur Trondheim

Toch nog vroeg opgestaan en na het ontbijt boven de E6 op weg gegaan naar Oslo. Ik wist dat ik die afstand niet op een dag zou halen, maar we zullen zien. Toch wel de E6 dwars door Trondheim genomen, i.p.v. de randweg, maar de stad is niets bijzonders (in mijn ogen).
Allerlei weertypes heb ik meegemaakt: zeer harde wind, sneeuw die bleef liggen, regenbuien, zon, mist. Dit alles hoofdzakelijk in het gebied, genaamd Dovrefjell, dat op grote hoogte ligt.
De weg leidde langs Lillehammer, waar je maar snel doorheen moet rijden, want ze teren daar nog steeds op het feit, dat daar in 1994 de Olympische Winterspelen werden gehouden. Echt zielig.
Het is nu 14.00 uur geweest en tijd om te stoppen. Ik zit nu in een gehucht, genaamd Biri, ongeveer 140 km vanaf Oslo. Dat wordt dus pas maandag, dat ik Kristiansund ga bereiken, maar “so what?”.
Morgen vroeg zal ik even door Oslo rijden om een indruk van de stad te krijgen en eventueel wat foto’s te schieten waarna er gestopt zal worden halverwege Oslo en Kristiaansund.
Tot morgen!

Mosjoen was nu zo’n stadje, waar je maar gauw afscheid van moet nemen, want het is een echte industriestad. Ik ben nog wel even door het oude centrum gereden….. best leuk, hoor, die oude houten huisjes, maar voor mij hoeft dat niet zo.
Het ontbijt was wederom goed, maar de groep luidruchtige Duitsers deed de smaak niet ten goede. Hoe zou het toch komen, dat er in een groep altijd een opstaat, die de joker uithangt en waar iedereen hard om moet lachen? Ergelijk!
De weg naar Trondheim ging van een leien dakje, want de meeste bergen heb ik nu achter mij gelaten en de vele bochten zijn grotendeels verdwenen, maar wat erbij is gekomen zijn de vele flitspalen…. Ook zie ik nu ineens veel meer politie op straat. Toch maar terug gaan?
Vanmorgen heerlijk luid meegezongen met de Beatles: Way home. Wat heb ik toch een fantastische stem! Ik ben er trots op (waarschijnlijk de enige, maar toch….).
Ver voor Trondheim deed ik mijn eerste poging om een onderdak te regelen, maar de prijzen waren mij te hoog. Er was er zelfs een die wel de kamer verhuurde met tv, maar die deed het helaas niet. Fuck off!

Het uitzicht vanuit mijn kamer op de fjord bij Trondheim

Nu ben ik neergetreken een kilometer of 10 voor Trondheim in een motel met een uitzicht! En een gigantische grote eenpersoons kamer met alles er op en eraan. Toen ik de prijs vroeg, schrok ik eerst wel, maar toen hij zij dat dat de zomerprijs was, ging ik met hem een discussie aan, waarna ik de kamer kreeg voor winterprijs… scheelde mooi 200 kronen (delen door 7,5 voor Euro’s).
De was staat nu te weken in de wastafel. Ik heb de kleren van vandaag er meteen maar bijgedaan en heb dus niets meer om het lijf. Ik zit nu op de 5-de verdieping, dus het raam en de gordijnen kunnen rustig openblijven…. Maar wat doen al die juichende mensen toch onder aan mijn raam? Jeetje, wat is het moeilijk bescheiden te blijven….

Morgen richting Oslo, maar dat is nog 600 km ver dus het zal hoogstwaarschijnlijk Hammer worden. Voorlopig kan ik de E6 nog blijven volgen, maar na Oslo moet ik iets anders zoeken, want ik moet Noorwegen uit bij Kristiansand. We zien wel!
Groetjes vanuit Trondheim!

Het ontbijt vanmorgen was later dan normaal, doordat het hotel pas weer om 08.15 uur open ging.Desalniettemin was het wederom zeer uitgebreid, zodat er tussen de middag op voedselkosten kan worden bespaard.
Hoe het nu kwam weet ik nog niet, maar bij het vertrek van mijn slaapplaats ging ik de verkeerde kant op. Pas na 25 km zag ik iets, dat me bekend voor kwam. Dit was me nog nooit gebeurd. Misschien komt het, doordat ik geheel omsloten was door bergpassen. Hoe dan ook, 50 km voor niets gereden.
De tocht voerde me door fantastische gebieden met slingerweggetjes en steile passen.
Op een van de passen, waar ook de poolcircel weer werd gepasseerd, was het zo leeg en eenzaam, dat het bijna eng was. Een grote kale vlakte boven de boomgrens. Echt troosteloos.
Ik ben vandaag de helft van Noorwegen gepasseerd en ik moet bekennen, dat ik uit begin te kijken naar een paar dagen Sylt. Als het weer nou maar meewerkt! Vandaag was het weer eens de gehele dag droog.
Heel apart vond ik het, om door een “Follow me”-karretje door een wegopbreking geloodst te worden. Als het nou een kilometer lang zou zijn, kon ik daar wel begrip voor opbrengen, maar voor een afstand van 100 meter vind ik dit een beetje “over done”.

Vandaag iets verder doorgereden dan gepland, want het dorp, dat ik had uitgezocht, bleek geen slaapplaats te hebben voor mij. Dus doorgereden naar de “grote”-stad, genaamd Mosjoen (met een streep door de tweede o). Het hotel ligt direct aan de E6 en ik kijk uit op het station. Gelukkig als het raam dicht is, hoor ik hier niets meer van.
Morgen ga ik proberen Trondheim te bereiken. Het is een dikke 300 km, maar door de bergen…… Kan wel eens een lange rit worden!
Tot morgen!

Nadat ik de vorige log had verwerkt, ben ik de stad eens gaan verkennen (ondanks het druilerige weer). In een park nabij het centrum kwam ik een heel aardig beeldengroepje tegen, die ik jullie niet wil onthouden. In Nederland zou zoiets niet mogen van het GPV, maar in Noorwegen hebben ze geen probleem met bloot.

Beeldengroep in Narvik.

Waar ze wel een probleem mee hebben zijn de rokers……
Ik zat in een pub in Narvik een pilsje te drinken, toen opeens iedereen het cafxe9 verliet en ik, samen met nog een andere man, die zijn shagje nog moest draaien, alleen achterbleef. Het was namelijk rooktijd en dat mag hier m.i.v. 1 juni j.l. niet meer in openbare gebouwen, en ook niet de cafxe9s. Iedere Noor vindt dat in cafxe9s gerookt moet blijven mogen. Waar is de democratie gebleven, vragen zij zich af. Volgend jaar zijn de verkiezingen en dan zal de regering het weten, is hier de algemene mening.
Ik heb het nu dus al meegemaakt, als straks deze idiote maatregel ook in Nederland wordt ingevoerd…. Balk-elende, pas op!
Later op de dag heb ik nog een bezoek gebracht aan het Rode Kruis Oorlogsmuseum. Wat erg boeiend was, was het feit dat de Tirpitz, een gigantische oorlogsbodem met wanden van 50 cm dikte, daar in een fjord voor Narvik heeft gelegen. Veel illegale foto’s laten dat zien.
Ook lieten ze spullen van de Duitse soldaten zien, die ze in de bossen hadden achtergelaten, toen ze hals over kop moesten vluchten. Die spullen waren in de 80-er jaren gevonden en nog in goede staat (behalve dan het ijzer van de geweren). Men stelt nu nog, dat er nog heel veel in de bossen aan overblijfselen uit de 2-de wereldoorlog zal zijn te vinden.

Vandaag dus weer verder naar het zuiden.
Opeens hield vanmorgen de weg (E6) op en moest verder gegaan worden met een boot. Na een vaart van 30 minuten werd de E6 weer opgepikt. Onderweg is er weinig gebeurd, behoudens dan, dat de afstandbediening van de autoportieren de geest heeft gegeven. Als dat het ergste is……
Momenteel ben ik neergestreken aan een stuk tolweg in een gehucht, genaamd Rokland.
Het was weer 2 uur, dus genoeg gewerkt voor vandaag. Tenslotte moet dit stukje er ook nog uit. Benieuwd waar ik vanavond wat kan eten… we zien wel!
Tot de volgende keer!

Een grauwe morgen, toen ik opstond. De wolken kwamen lanfzaam van de berg afrollen en het begon te miezelen.
Blij dat het vandaag geen lange trip zou worden, want rijden met regen vind ik niks, zeker in onbekend gebied.
In de auto de cd van CCR gedraaid met het nummer “Who’ll stop the rain”. Zolang geleden dat ik daar nummers van draaide en hoe verrassend, dat nog zoveel accoorden je zijn bijgebleven al die jaren. Zo zie je maar, goede muziek doorstaat de tand des tijds.
De rit naar Narvik was onaangenaam door het slechte weer, maar onderweg kwam ik zowaar toch nog een Samische tent tegen, alleen had ik dat niet in Noorwegen verwacht maar in Lapland (waar ik er trouwens geen een heb gezien)

Jammer voor jullie, dat er voor vandaag eigenlijk weinig nieuws te melden valt. Het is nu 14.00 uur en ik ga wat eten zoeken. En vanavond zit ik, zoals velen, voor de buis naar Ned-Dtsld te kijken.
Tot morgen maar weer!